dentysta estetyczny

Rodzi to kluczowe pytanie: Jakie inne predysponujące czynniki gospodarza lub zdarzenia środowiskowe są konieczne do aktywacji CD. To pozostaje otwarte pytanie. Można by postulować (jak to omówiono wcześniej), że w niektórych ludziach mogą być dodatkowe geny, które subtelnie kontrolują przepuszczalność błony śluzowej jelita cienkiego, a zatem dostęp do glutenu. peptydy do podstawowej błon śluzowych; różnice w funkcji APC; lub jakościowe i / lub ilościowe różnice we wrodzonych odpowiedziach immunologicznych gospodarza na zdarzenia środowiskowe, które określają podatność na chorobę. Oczywiście istnieją również niezliczone inne możliwości. Jedną wskazówką na ważne wydarzenie może jednak być fakt, że limfocyty T CD4 + z błony śluzowej jelit pacjentów CD, którzy odpowiadają na gluten. Peptydy wytwarzają cytokinę Th1 IFN-y, sprzężoną ze stwierdzeniem, że w normalnych warunkach, komórki A-reaktywne względem a-gluten-a nie występują w błonie śluzowej jelita cienkiego. Aktywacja komórek T CD4 + swoistych dla glutenu. Peptydy w blaszce właściwej wyraźnie wymagają, aby te peptydy były prezentowane przez APC (prawdopodobnie DC), które eksprymują HLA-DQ2 lub HLA-DQ8. Chociaż HLA-DQ2 i HLA-DQ8 są stosunkowo słabo eksprymowane w prawidłowej błonie śluzowej, ich ekspresja może być regulowana w górę na APC aktywowanych przez IFN. Dlatego jest całkiem prawdopodobne, że skłonność do rozwoju CD, przynajmniej w podgrupie osób, zależy od spotkania gospodarza z glutenem. peptydy w czasie, gdy występuje ciągłe zapalenie jelit, które prowokuje wytwarzanie IFN, aktywację APC i odpowiedź komórek Th1. Infekcje błon śluzowych, zwłaszcza wirusami jelitowymi, wydają się być pierwszorzędnymi kandydatami, które mogą przygotować scenę dla tego typu reakcji gospodarza. Pod tym względem wirusy jelitowe mogą zmieniać przepuszczalność jelitową wobec glutenu. peptydy i zwiększoną ekspresję IFN typu I i typu II, prowadząc do podwyższenia poziomu HLA-DQ2 i HLA-DQ8 na DC. Towarzyszyć temu mogą uszkodzenia tkanek ze zwiększonym uwalnianiem TGazy tkanek i być może także zwiększony napływ komórek T specyficznych dla glutenu z obwodu (72). W tym hipotetycznym scenariuszu wirusy jelitowe (i być może inne patogeny jelitowe) tworzą optymalne środowisko do aktywacji HLA-DQ2. i HLA-DQ8a. ograniczona odpowiedź komórek Th1 na. glutenof, gdy te peptydy. niewinnie. wprowadź środowisko komórkowe i cytokiny w mikrośrodowisku błony śluzowej. Co ciekawe, początek CD w trakcie leczenia innych chorób za pomocą IFN-y (na przykład zakażenie HCV) (73. 75) może być również interpretowane jako wsparcie takiego scenariusza. Rola wrodzonej odporności i IEL na CD. Ostatnie badania sugerują, że aktywacja wrodzonego układu odpornościowego jest ważna w patogenezie CD i niektórych powikłaniach tej choroby, a mianowicie w opornej na leczenie CD (to jest, ciężkiej zanikowi kosmków i złym wchłanianiu, które albo nie odpowiada albo już nie reaguje na GFD) oraz w rozwoju EATL. W szczególności, wzrost liczby IEL w błonie śluzowej jelita cienkiego jest charakterystyczną cechą CD, a te komórki prawdopodobnie będą ważne dla ciągłej patogenezy CD (76. 79). Ponadto populacja IEL odgrywa istotną rolę w opornej na leczenie CD i w rozwoju EATL (5, 80). Po aktywacji, IEL od pacjentów z CD zmienia się z typowych komórek T specyficznych względem antygenu do komórek podobnych do NK, zdolnych do pośredniczenia w uszkodzeniu komórek nabłonka poprzez rozpoznawanie cząsteczek indukowanych stresem na komórkach nabłonka jelitowego (79). W tym procesie centralnym etapem jest cytokina IL-15. Regulacja w górę ekspresji IL-15 przez komórki nabłonka i DC w blaszce właściwej w CD wydaje się przyczyniać do zmienionych właściwości sygnalizacyjnych populacji CD8 + IEL
[hasła pokrewne: miód rzepakowy właściwości, młody jęczmień zielony, niskorosłość ]