fazy gorączki

IL-15 indukuje również zwiększoną ekspresję na komórkach nabłonka jelitowego ligandów powierzchni nabłonka (na przykład, MIC), które są celami cytotoksycznych, niezależnych od TCR komórek NK-podobnych (78, 81. 83). IL-15 wytwarzana przez DC w śluzówce CD może również być ważna w adaptacyjnej odpowiedzi komórek T na a-gluten. Peptydy są na końcu aminowym a-gliadyny (p31. 49 i p31. 43), o których nie uważa się, że wiążą się z HLA-DQ2 lub HLA-DQ8, zgłaszano w celu zwiększenia ekspresji IL-15 przez komórki nabłonka jelitowego. , w celu zwiększenia infiltracji IEL i apoptozy komórek nabłonkowych w ludzkim modelu hodowli narządów śluzówki człowieka i wywołania uszkodzenia nabłonka przy wkropleniu do ludzkiej dwunastnicy (77, 84). Te odkrycia rodzą kolejne pytanie: dlaczego. Gluten. nie wywoływać podobnych reakcji i uszkodzenia komórek nabłonkowych w jelicie cienkim wszystkich. Ponadto nie wiadomo, czy reakcje IEL, które są przypuszczalnie aktywowane przez gluten. peptydy, poprzedzają in vivo aktywację odpowiedzi limfocytów T CD4 + specyficznych dla blaszki właściwej-glutenu, lub są aktywowane wtórnie do tej odpowiedzi. W obu przypadkach, w zakresie, w jakim odpowiedzi limfocytów T IEL i CD4 + są w dużym stopniu zależne od spotkania z dietetycznym glutenem. peptydy, wycofanie glutenu. z diety można by przewidzieć zniesienie obu, i tak jest w tym przypadku. Model immunopatogenezy CD Model, który zaproponowałem, aby konceptualizować rolę adaptacyjnej odpowiedzi komórek T w patogenezie CD (Figura 5) dzieli patogenezę na 3 fazy: zdarzenia światła i wczesnego śluzówki; aktywacja patogennych komórek T CD4 +; i zdarzenia prowadzące do uszkodzenia tkanki. W pierwszej fazie osobnik spożywa gluten. .Gluten. jest trawiony do peptydów, ale z powodu braku endopeptydaz prolylowych wśród enzymów granicznych żołądka, trzustki i szczoteczki, resztkowy, względnie duży gluten. peptydy bogate w prolinę i glutaminę pozostają po wstępnym trawieniu. Dla 99% osób, w tym większości nosicieli alleli wrażliwych na CD, które kodują HLA-DQ2 i HLA-DQ8, nie stanowi to problemu, przynajmniej pod względem rozwijania CD. Jednak w tych HLA-DQ2. lub HLA-DQ8a-dodatnie osobniki ze zwiększoną podatnością na CD, z powodu dodatkowych czynników genetycznych i / lub immunologicznych i / lub niekorzystnego zestawu zdarzeń środowiskowych (na przykład, współistniejąca infekcja wirusem jelitowym), glutenu. peptydy uruchamiają serię zdarzeń immunologicznych, których kulminacją jest immunopatologia CD. Rycina 5 Patogeneza CD. Ten schemat dzieli patogenezę CD na 3 główne serie zdarzeń: zdarzenia światła i wczesne śluzówki; aktywacja patogennych komórek T CD4 +; i kolejne zdarzenia prowadzące do uszkodzenia tkanki. Podczas zdarzeń związanych ze światłem i wczesną po śluzówce kluczowe cechy obejmują spożywanie glutenów. przez osobę genetycznie podatną. .Gluten. nie jest w pełni strawiony ze względu na wysoką zawartość proliny, a to powoduje powstanie dużej ilości niestrawionego glutenu. peptydy. Peptydy przechodzą przez barierę nabłonkową do blaszki właściwej i stykają się z tkanką TGase i APC, które wyrażają heterodimery HLA-DQ2 lub HLA-DQ8, które idealnie nadają się do wiązania peptydów bogatych w prolinę, zawierających ujemnie naładowane reszty kwasu glutaminowego w wyniku dezamidacji glutaminy przez tkankę. TGase. W kolejnej serii zdarzeń, APC prezentują niektóre z tych peptydów wobec HLA-DQ2. oraz ograniczone do HLA-DQ8. populacje limfocytów T CD4 +, które stają się aktywowane i uwalniają mediatory, które ostatecznie prowadzą do uszkodzenia tkanki. Wciąż jest wiele niewiadomych. Należą do nich mechanizm, dzięki któremu. Gluten. peptydy przekraczają barierę nabłonka, rolę odporności wrodzonej i IEL zarówno we wczesnej, jak i późnej fazie patogenezy CD, rolę IL-15 i IFN typu I w patogenezie choroby, podstawową podstawę do uwalniania TGazy tkanek, która prowadzi do dezamidacji peptydów glutenu oraz sekwencji i zależności między odpowiedziami limfocytów T CD4 + a odpowiedziami populacji IEL. Częściowo strawiony gluten. peptydy uzyskują dostęp do APC w podnabłonkowym regionie jelita cienkiego, a ścieżka (y) tu zaangażowana nie jest jeszcze określona, ale może obejmować parakomórkowe przejście przez uszkodzoną warstwę komórek nabłonka, przejście przeznabłonkowe i / lub wychwyt peptydów przez DC procesy, które mogą przekroczyć warstwę komórek nabłonka (85)
[patrz też: niewydolność żylna, ntm, niewydolność nerek objawy ]