paznokcie ostrowiec świętokrzyski

W badaniu przeprowadzonym przez Li i wsp., Mężczyzna LDLR. /. myszy karmiono dietą miażdżycogenną (zawierającą 1,25% cholesterolu) i traktowano 5 mg / kg / dzień PPAR o wysokim powinowactwie agonista GW0742 przez 14 tygodni nie miał znaczących zmian w wielkości miażdżycowej zmiany. Pomimo tego, poziomy triglicerydów w surowicy i ekspresja w ścianie naczyń mediatorów stanu zapalnego, w tym IFN-a, TNF-a, MCP-1, IL-1 (3, VCAM-1 i ICAM-1 były znacząco zmniejszone u zwierząt eksponowanych na lek (74). . Natomiast Graham i in. donoszą, że 16-tygodniowe podawanie GW0742 (6 lub 60 mg / kg / dobę) kobiecym myszom LDLRy / p, którym podano dietę miażdżycogenną (zawierającą 0,25% cholesterolu) hamowało miażdżycę o około 30% (76). Poziomy VLDL były znacząco zmniejszone u myszy leczonych niższymi dawkami PPAR-a. agonistą, ale zmiany te nie zostały podsumowane za pomocą schematu o wyższej dawce i nie zidentyfikowano żadnych innych zmian w frakcjach lipidów w surowicy (76). Podobnie jak w poprzednio opisanym badaniu, Graham i in. stwierdzili zmniejszoną ekspresję genów zapalnych, w tym MCP-1, TNF-a i ICAM-1 w obrębie aorty PPARy. myszy leczone lekiem (76). Stężenie mediatorów prozapalnych w surowicy, w tym MCP-1, RANTES, IL-12 i rozpuszczalnego TNF-R1, było również tłumione u zwierząt leczonych dużą dawką leku (76). W porównaniu z badaniem Li i wsp. Skuteczność uzyskaną przez Grahama i wsp. może wynikać z zastosowania wyższych dawek leku, dłuższego czasu leczenia, niższej suplementacji cholesterolu lub samic myszy. Jest możliwe, że przeciwmiażdżycowe efekty PPAR. związki wymagają wysokich dawek, są bardziej wyraźne w zaawansowanych zmianach lub w ustawieniu umiarkowanej ekspozycji na cholesterol lub są wywierane w dymorficznej płciowo, co stanowi rozbieżność między opublikowanymi badaniami w modelu myszy LDLRa / y. Stąd PPAR. Ugandy mają działanie przeciwzapalne in vivo, ale to, czy to na ogół wystarcza do zahamowania rozwoju miażdżycy, będzie wymagało dodatkowych badań. Wniosek PPAR. wyłonił się jako silny regulator metaboliczny w różnych tkankach, w tym w tkance tłuszczowej, mięśniach szkieletowych i sercu. Program transkrypcji wzmacnia katabolizm kwasów tłuszczowych i rozprzęganie energii, powodując odpowiednio zmniejszenie zapasów triglicerydów, poprawę wydajności wytrzymałościowej i poprawę kurczliwości serca (tabela 1). PPAR. Aktywacja receptora łagodzi odpowiedź zapalną makrofagów i moduluje metabolizm lipoprotein do obniżenia poziomu trójglicerydów i silnie zwiększa poziom cholesterolu HDL. Dodatkowo, ostatnie badania ujawniają, że PPAR. aktywacja w wątrobie hamuje wątrobową produkcję glukozy, przyczyniając się do poprawy homeostazy glukozy (77). Te zagregowane efekty sugerują, że PPAR o wysokim powinowactwie leki syntetyczne mogą w wyjątkowy sposób celować w wiele elementów zespołu metabolicznego, w tym otyłość, insulinooporność, hiperglikemię, dyslipidemię i miażdżycę tętnic lub inne choroby, takie jak kardiomiopatia (Figura 2). Rysunek 2 Cele terapeutyczne PPAR. w zespole metabolicznym. Aktywacja receptora poprawia wiele aspektów zespołu metabolicznego poprzez efekty specyficzne dla tkanki i komórki. W mięśniu szkieletowym, PPAR. reguluje transport kwasów tłuszczowych i ich utlenianie, termogenezę i tworzenie wolnokurczliwych włókien mięśniowych, co zapewnia lepszą wytrzymałość. W podobny sposób aktywuje transport kwasów tłuszczowych i ich utlenianie, a także termogenezę w tkance tłuszczowej, opóźniając przyrost masy ciała. PPAR. reguluje dostępność BCL-6, zapalnego białka supresorowego uwalnianego podczas ligacji PPARy, tym samym działając jako przełącznik przeciwzapalny. do kontrolowania wywołanego makrofagami zapalenia i aterogenezy. W wątrobie, PPAR. aktywacja hamuje wytwarzanie glukozy przez regulację w górę mieszania pentozy fosforanowej
[hasła pokrewne: nerwica serca objawy, napięciowe bóle głowy, niskorosłość ]