poradnia ortopedyczna kraków prokocim

Niedawno wykazaliśmy, że ekspresja tkankowa cząsteczki hamującej PD-L1 na komórkach wysp trzustkowych pośredniczy w tolerancji komórek T przez regulację odpowiedzi autoimmunologicznej w tkance docelowej iw miejscach zapalenia (31). Czas jest ważny. Innym czynnikiem komplikującym ukierunkowanie szlaków kostymulacyjnych w profilaktyce lub leczeniu chorób autoimmunologicznych jest zróżnicowana odpowiedź choroby na tę samą interwencję w różnych stadiach choroby. Na przykład w mysim modelu NOD cukrzycy autoimmunizacyjnej, choroba blokująca CTLA-4 wytrąca się tylko wtedy, gdy jest podawana przed wystąpieniem zapalenia trzustki, wskazując, że ta ścieżka może działać tylko w fazie indukcji choroby (25, 28). Odwrotnie, można spekulować, że chociaż strategie ukierunkowane na szlak CTLA-4 podczas fazy indukcji choroby mogą być skuteczne, późniejsze podanie, zwłaszcza po ustaleniu jawnej cukrzycy, może nie być w stanie przywrócić tolerancji komórek T na antygeny wyspowe. . Jednakże wymaga to dalszych badań, ponieważ możliwe jest, że regulacja negatywna CTLA-4 może nadal działać w docelowym narządzie poprzez jego funkcję w Tregs. W przeciwieństwie do CTLA-4, blokada szlaku PD-1 powodowała wytrącenie cukrzycy, gdy mAb anty-PD-L1 podawano w dowolnym punkcie czasowym przez cały czas życia myszy NOD, wskazując, że ten szlak działa podczas indukcji i progresji odpowiedzi autoimmunologicznej. (28). Dlatego ważne jest, aby wybrać docelową ścieżkę na odpowiednim etapie reakcji autoimmunologicznej i procesu chorobowego, aby uzyskać pożądany optymalny wynik. W związku z tym badania dotyczące interakcji między ścieżkami negatywnymi, takie jak te, w których udział bierze CTLA-4: B7 versus PD-1: PDL1 / 2, czas wglądu w tarczę i miejsce interwencji, będą cenne w opracowywaniu nowatorskich podejść. w celu uzyskania optymalnych wyników z celowania w negatywne cząsteczki kostymulujące. Potencjalne nowe podejścia do wykorzystania negatywnych ścieżek regulacyjnych do zapobiegania lub leczenia chorób autoimmunologicznych Po pierwsze, idealnym podejściem terapeutycznym z punktu widzenia łatwości stosowania w warunkach klinicznych byłoby opracowanie substancji biologicznych (np. Przeciwciał / białek fuzyjnych), które dostarczają sygnał ujemny przez różne hamujące szlaki kostymulujące (Figura 1). Jednak takie podejście okazało się trudne, ponieważ naukowcy nie byli w stanie opracować niezawodnego sygnalizującego odczynnika biologicznego, szczególnie w systemach in vivo. Cząsteczki kostymulujące komórek T dostarczają albo sygnał dodatni albo ujemny tylko w połączeniu z sygnałem, w którym pośredniczy TCR, który jest odpowiednio wzmocniony lub zwilżony. Zatem, sygnalizacja CTLA-4 wymaga sieciowania CTLA-4 z jego ligandami, B7-1 lub B7-2, w połączeniu z sprzężeniem TCR (32, 33).
[patrz też: niskorosłość, niewydolność nerek objawy, olx chrzanów ]