Specyfika beta-blokerów: cegiełka ku spersonalizowanej medycynie

Leki znane jako beta-blokery, które antagonizują receptor a-adrenergiczny (a -AR), są ważnym składnikiem schematu leczenia przewlekłej niewydolności serca (HF). Jednakże, znaczna ilość dowodów wskazuje, że heterogenność genetyczna na poziomie. 1-AR może być czynnikiem wyjaśniającym zmienne odpowiedzi pacjentów z HF na beta-blokadę. W tym wydaniu JCI, Rochais et al. opisują, w jaki sposób zmiana pojedynczego aminokwasu w a1-AR zmienia jego konformację strukturalną i poprawia jej funkcjonalną odpowiedź na karwedilol, beta-bloker stosowany obecnie w leczeniu HF (patrz odnośny artykuł zaczynający się na stronie 229). Może to wyjaśniać, dlaczego niektórzy pacjenci z HF mają lepsze reakcje nie tylko na karwedylol, ale na pewne inne beta-blokery. Dane znacznie poprawiają nasze mechanistyczne rozumienie sygnalizacji adrenergicznej mięśnia sercowego i wspierają rozwój. Dopasowanych. lub. spersonalizowany. lekarstwo, w którym można określić konkretne terapie oparte na genotypie pacjenta. Przewlekła niewydolność serca (HF) stanowi główny problem zdrowia publicznego w tym kraju, głównie ze względu na rosnący odsetek społeczeństwa, które przetrwało do siódmej i ósmej dekady życia, oraz lepsze leczenie ostrych niedokrwiennych incydentów sercowych, co powoduje, że więcej osób, które rozwiną się dysfunkcja serca. Grupa leków znanych jako beta-blokery blokuje działanie katecholamin, takich jak epinefryna i norepinefryna, na receptory P-adrenergiczne organizmu (a -AR), spowalniając impulsy nerwowe podróżujące przez serce i zmniejszając obciążenie pracą serca. Podczas gdy antagoniści a -AR stali się ostoją terapii HF, najnowsze wytyczne American College of Cardiology i American Heart Association potwierdzają, że istnieją nierozwiązane problemy dotyczące stosowania tych leków w leczeniu HF (1). Polimorfizmy a-1-AR i fenotyp serca [0026] AAR są członkami nadrodziny receptorów sprzężonych z białkiem G (GPCR), która składa się z ponad 700 genów, które są celem ponad 50% leków w praktyce klinicznej (2) . Istnieją 3 znane typy a -AR, a1, a2 i a3. P-AR-y znajdują się głównie w sercu, nerce i tkance tłuszczowej. A (2-AR znajdują się głównie w sercu, płucach, przewodzie pokarmowym, wątrobie, trzustce i mięśniach szkieletowych. Rola i lokalizacja. 3-AR są mniej dobrze zdefiniowane. Po stymulacji przez agonistów, aAR-a aktywują przede wszystkim heterotrimerowe białka wiążące nukleotyd guaniny (G) z rodziny Gs, powodując dysocjację G. -GTP i G podjednostki. Białka G przekazują wewnątrzkomórkowe szlaki sygnałowe poprzez aktywację cyklazy adenylowej (AC), co powoduje zwiększenie wewnątrzkomórkowych poziomów cAMP (3)
[hasła pokrewne: niewydolność nerek objawy, misy tybetańskie, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów ]