usługi piaskowanie łódź

To, jak HLA-DQ2 i HLA-DQ8 wiążą takie peptydy, było zagadką od kilku lat, ponieważ rowek wiążący peptydy HLA-DQ2 i HLA-DQ8 sprzyja wiązaniu peptydów z ujemnie naładowanymi resztami w kluczowych pozycjach kotwiczących. Takie ujemnie naładowane aminokwasy są w dużej mierze nieobecne w natywnym glutenie. peptydy wytwarzane w ludzkim przewodzie pokarmowym. Jednak zagadkę tę rozwiązano po odkryciu, że docelowym antygenem autoprzeciwciała występującym u wielu pacjentów z CD była tkanka TGazy zależna od wapnia (50). Tkanka TGase, która jest uwalniana w błonie śluzowej jelit podczas uszkodzenia tkanki, odgrywa rolę w naprawie tkanek i sieciowaniu białek przez tworzenie wiązań izopeptydowych między resztami glutaminy i lizyny. Jednak TGaza tkanki ma również wysoką awidność dla glutenu. peptydy i, w pewnych warunkach (na przykład niskie pH) i pod nieobecność reszt lizyny, mogą deamidować glutaminę (51, 52), która przekształca obojętną glutaminę w ujemnie naładowany kwas glutaminowy (51, 53, 54). Dalsze badania wykazały, że TGaza tkanki ma specyficzność tylko dla wybranych reszt glutaminowych w glutaminie i bogatym w prolinę. Glutenie. peptydy, które zależą od aminokwasów sąsiadujących z docelową resztą glutaminy. Niektóre, ale nie wszystkie, dezamidowanego glutenu. peptydy, z powodu ujemnie naładowanych reszt kwasu glutaminowego, wykazują zwiększone powinowactwo wiązania do istotnych dla choroby cząsteczek HLA-DQ2 lub HLA-DQ8 (51, 52). Po związaniu z HLA-DQ2 i HLA-DQ8 kompleksy a-gluten-P-a-HLA-DQ mogą aktywować komórki T w błonie śluzowej jelita cienkiego, które rozpoznają te kompleksy (51, 55). Co ważne, duży gluten. peptydy, które zawierają liczne epitopy wiążące HLA-DQ (56, 57) mają większą aktywność stymulacyjną limfocytów T niż małe peptydy zawierające pojedynczą sekwencję wiążącą HLA-DQ2 (19, 58). Pod tym względem dezamidowany immunodominujący peptyd 33. Aminokwasu. -Gliadynę można rozpoznać po limfocytach T izolowanych z jelita cienkiego wielu dorosłych pacjentów HLA-DQ2-dodatnich z CD i początkowo zasugerowano, że limfocyty T odpowiedzi u dorosłych pacjentów CD z dodatnim HLA-DQ2. mogą być skierowane do bardzo ograniczonej liczby dezamidowanych glutenów. peptydy (56, 59, 60). Niemniej jednak limfocyty T z ograniczeniami HLA-DQ2. U dzieci z CD rozpoznają wiele różnych. Glutenów. peptydy. Może to również obejmować, w niektórych przypadkach, gluten. peptydy, które nie zawierają dezamidowanych reszt glutaminowych; wskazuje to, że deamidacja glutaminy nie jest absolutnym wymogiem aktywacji komórek T we wczesnym stadium choroby u dzieci (61). Wiadomo obecnie, że limfocyty T u dorosłych z CD również reagują z wieloma peptydami z a- i P-gliadyn. Fakt, że reaktywne wobec glutenu komórki T z błony śluzowej jelita cienkiego pacjentów z CD mogą rozpoznawać szeroki repertuar. Glutenu. Peptydy i to, że peptydy te mogą różnić się od pacjenta, sprawiają, że podejścia terapeutyczne zaprojektowane do usuwania epitopów stymulujących komórki T z dietogenizujących ziarn dietetycznych są dość trudne. Produkcja IFN-y jest podpisem. glutenu. specyficzny dla peptydu. HLA-DQ2. oraz limfocyty T z ograniczonym HLA-DQ8, które są izolowane z błony śluzowej jelita cienkiego pacjentów CD i uważa się, że odgrywają kluczową rolę w dalszym inicjowaniu uszkodzenia błony śluzowej (62). Neutralizacja IFN-y wykazano, że zapobiega uszkodzeniu błony śluzowej wywołanemu przez gluten, co najmniej w biopsjach błony śluzowej CD utrzymywanych w hodowli narządów (63). Zaangażowanie komórek T CD3 + reaktywnych względem a-glutenu z błony śluzowej pacjentów z CD w celu wytworzenia IFN-y. jest zgodne z doniesieniami, że czynnik transkrypcyjny T-bet, który kieruje zaangażowaniem w linię komórek Th1, jest regulowany w błonie śluzowej pacjentów nieleczonych CD i powraca do normalnego poziomu po wycofaniu glutenu z diety (64)
[hasła pokrewne: nowotwór wątroby, miód rzepakowy właściwości, numer statystyczny choroby ]