wiszniewska neurolog piła

Mechanizm, według którego różne zdarzenia wiązania w tym samym receptorze w A i B prowadzą do wyraźnych wyników komórkowych, nie jest znany. Słowo autofagia wywodzi się z języka greckiego i oznacza jeść (phagy) się (auto). Jest to ewolucyjnie konserwowany proces obejmujący dynamiczne przegrupowanie błon subkomórkowych w celu zmobilizowania cytoplazmy i organelli do dostarczenia do lizosomu, gdzie zmagazynowany ładunek ulega degradacji i recyklingowi. Autofagia występuje na poziomie podstawowym w większości tkanek i przyczynia się do rutynowego obrotu składnikami cytoplazmatycznymi, odgrywając funkcję uspokajającą, która prawdopodobnie opóźnia starzenie się, chroni przed neurodegeneracją i potencjalnie działa w supresji guza (5. 7). Autofagia jest szybko regulowana w górę w odpowiedzi na różne formy stresu komórkowego. Ta indukcja autofagii może pomóc w promowaniu przeżycia komórek, poprzez oczyszczanie komórek z uszkodzonych organelli, toksycznych metabolitów i wewnątrzkomórkowych patogenów lub przez wytwarzanie wewnątrzkomórkowych bloków budulcowych wymaganych do utrzymania funkcji życiowych w warunkach ograniczających wartość odżywczą (patrz odnośnik 8). Jednakże, gdy indukowane są bardzo wysokie poziomy autofagii, autofagia może również sprzyjać śmierci komórki poprzez nadmierne samodzyskanie i degradację istotnych składników komórkowych. Istnieje coraz więcej dowodów na istnienie złożonych powiązań między autofagią a ścieżką śmierci komórek apoptotycznych (omówiono w odnośniku 8). Kilka regulatorów aktywacji apoptozy pełni również funkcję regulatorów aktywacji autofagii (np. TRAIL, FADD, DAPk, ceramid, sygnalizacja PI3K / Akt klasy I i członkowie rodziny Bcl-2). Wcześniej wykazano, że genetyczne zahamowanie autofagii może aktywować śmierć apoptotyczną w komórkach ssaczych pozbawionych substancji odżywczych (9), co sugeruje, że aktywacja autofagii może działać w celu zapobiegania apoptozie. Odwrotnie, zasugerowano również, że aktywacja autofagii może prowadzić do apoptozy (patrz punkt 8); wniosek ten został poparty danymi wykorzystującymi farmakologiczny inhibitor autofagii, 3-metyloadeniny (3-MA), pochodnej nukleotydowej, która blokuje aktywność PI3K klasy III. Jednakże, 3-MA może hamować kinazy inne niż PI3K klasy (PI) klasy III, z których niektóre mogą niezależnie wpływać na sygnalizację śmierci, jak również hamować przejście przepuszczalności mitochondriów (11). Teraz Espert i in. wykazują, że krótkie interferujące RNA specyficzne dla 2 różnych genów wykonawczych autofagii (beclin i atg7) mogą całkowicie blokować proces apoptotycznej śmierci wywołany zaangażowaniem CXCR4 przez glikoproteinę otoczki HIV (4). Wynik ten dostarcza genetycznego dowodu, że autofagia może leżeć powyżej apoptozy i ma implikacje nie tylko dla zrozumienia, w jaki sposób glikoproteina otoczki HIV indukuje śmierć świadków, ale także, szerzej, o tym, jak szlak autofagii łączy się z apoptozą. Wcześniejsze prace dowiodły, że autofagia może być aktywowana w komórkach zakażonych wirusem i że taka aktywacja wymaga szlaku sygnałowego indukowalnej przez białko R kinazy białkowej INF (recenzja w ref
[przypisy: objaw lasegue a, niewydolność żylna, nowotwór wątroby ]