zagórze przychodnia ad 5

Rozerwanie zespolenia, w tym przecieki dwunastnicy, wystąpiło u dwóch pacjentów w każdej grupie (Tabela 3). Nie stwierdzono istotnych różnic w śmiertelności 30-dniowej (p = 0,37) (tabela 2). W grupie endoskopowej pięciu pacjentów (10 procent) zmarło w ciągu 30 dni po pierwszej endoskopii. Czterech z tych pięciu pacjentów zmarło po operacji ratunkowej. W grupie operacyjnej zmarło osiem osób (18 procent).
Czynniki prognozujące niepowodzenie endoskopowego leczenia
Tabela 4. Tabela 4. Czynniki prognozujące niepowodzenie endoskopowego leczenia krwawiących wrzodów. Dwaj pacjenci z perforacją wywołaną przez termokoagulację zostali wyłączeni z analizy czynników, które mogą być wykorzystane do przewidywania niepowodzenia endoskopowego ponownego leczenia. Tak więc w grupie znalazło się 35 pacjentów z udaną długotrwałą hemostazą i 11 pacjentów w grupie, u których nie powiodło się leczenie endoskopowe. Obie grupy były podobne pod względem wieku, stosunku mężczyzn do kobiet, miejsca i wielkości owrzodzeń oraz wymagań związanych z transfuzją przed randomizacją i po leczeniu (Tabela 4). Liczba pacjentów z wrzodami wysokiego ryzyka również była podobna. Pacjenci, u których leczenie endoskopowe zakończyło się niepowodzeniem, mieli większe prawdopodobieństwo wystąpienia niedociśnienia podczas randomizacji (P = 0,004) i mieli większe wrzody – co najmniej 2 cm (P = 0,04). Wszyscy pacjenci, u których nie powiodło się ponowne leczenie, mieli inne schorzenia, w porównaniu z 22 pacjentami, u których powiodło się leczenie endoskopowe (P = 0,02 według dokładnego testu Fishera). Gdy zmienne te wprowadzono stopniowo, wiele analiz logistyczno-regresyjnych, niedociśnienie (P = 0,01) i wielkość owrzodzenia co najmniej 2 cm (P = 0,03) pozostawały istotnymi niezależnymi czynnikami predykcyjnymi niepowodzenia endoskopowego ponownego leczenia.
Dyskusja
Nasze badanie zostało przeprowadzone w specjalistycznym ośrodku z doświadczeniem w kontrolowaniu krwawiących wrzodów trawiennych endoskopowo. Nasza 8,7 procentowa częstość nawracających krwawień po wstępnej endoskopii została przypisana zastosowaniu podejścia zespołowego, zdefiniowanego protokołu postępowania i agresywnego leczenia endoskopowego z terapią skojarzoną w celu aktywnego krwawienia wrzodów i wrzodów z poważnymi stygmatami krwawienia, w tym skrzepami adherentnymi. W poprzednim badaniu z randomizacją wykazaliśmy, że połączenie wstrzyknięcia epinefryny i termokoagulacji było bardziej skuteczne niż samo wstrzyknięcie epinefryny.
Ekstrapolacja naszych wyników do innych ośrodków, w których leczenie endoskopowe nie odbywa się tak skutecznie, może nie być uzasadniona. Wielokrotne, nieudane próby przywrócenia hemostazy endoskopowej mogą zagrozić przetrwaniu pacjentów. Chirurgia ratunkowa w przypadku nawracających krwawień wiąże się ze śmiertelnością w zakresie od 15 do 25 procent. 5-7 Istnieje niewiele informacji na temat wyniku leczenia endoskopowego po nawrocie krwawień. W naszym badaniu śmiertelność wynosiła jednak mniej niż 20 procent.
Endoskopowe ponowne leczenie prowadziło do długotrwałej hemostazy u około trzech czwartych pacjentów z nawracającymi krwawieniami. Takie podejście zmniejsza potrzebę operacji (z towarzyszącą zachorowalnością) bez zwiększania śmiertelności. Nasze odkrycia kwestionują pogląd, że operacja jest obowiązkowa u pacjentów z wrzodami trawiennymi, które krwawią ponownie po początkowej kontroli endoskopowej
[przypisy: chloramfenikol, wdrożenia magento, bisoprolol ]
[podobne: niewydolność żylna, niskorosłość, nowotwór płuc objawy ]